![Anja Drent](/sites/default/files/styles/photo_portrait/public/mainimage/Anja-duo-1500x1250.jpg?itok=2GdVfmJW)
Reorganisatie op reorganisatie. Meer dan eens vreesde Anja Drent voor haar baan bij een vorige werkgever. Toen kreeg ze ook nog eens borstkanker. Dankzij een verandercoach hervond ze haar kracht. Nu is ze ervan overtuigd: ‘Neem zelf de regie. En zoek desnoods ander werk dat beter bij je past.’
‘Ik werkte 28 jaar bij dezelfde werkgever in de verpleging, verzorging en thuiszorg. Eerst als verzorgende, daarna als leidinggevende. Bij elke reorganisatie was het de vraag of ik op mijn positie kon blijven. Ook toen ik midden in onderzoeken naar borstkanker zat. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose borstkanker én ging mijn functie naar iemand anders. Ik maakte een diepe val en na de operatie meldde ik me ziek.’
Met een coach hervond ik mijn kracht
‘Op zoek naar houvast zocht ik hulp. Bij de verandercoach die ik zelf inschakelde, hervond ik mijn kracht. Tegelijkertijd werd ik behandeld voor mijn kanker. Langzaam maar zeker herstelde ik. Met de coach bracht ik intussen mijn talenten in kaart. Ik kreeg zicht op wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik goed in ben. Toen vroeg de coach wat ik met dit inzicht wilde. Terug naar mijn werkgever wilde ik in elk geval niet meer. Maar wat dan wel? Mijn coach gaf me een heel waardevol advies: zoek eerst een werkgever die jou waardeert voor je kwaliteiten. Daar zal je een boost van krijgen. Zo kwam ik als locatiemanager terecht in de huisartsenspoedzorg. Ik werd inderdaad gewaardeerd voor wat ik meebracht. Met heel veel plezier heb ik daar zeven jaar gewerkt. Het was echter ook een heel drukke baan. Ik werd steeds vermoeider en was soms prikkelbaar. Toen zocht ik mijn coach weer op. De organisatie faciliteerde dit en steunde me.’
Wijs niet naar de ander
‘In mijn tweede coachingstraject kwam ik erachter dat het leidinggeven inmiddels minder goed bij me paste. Ik wilde kiezen voor waar mijn hart ligt: bij een kwetsbare doelgroep. Bij mensen en vooral jongeren die tussen wal en schip dreigen te raken. Ik werk nu als projectleider in het sociale domein, voor deze doelgroep. Nu voel ik weer dat mijn inzet ertoe doet.
Ik heb een vaste baan opgezegd voor een tijdelijk contract, maar ik heb zélf daarvoor gekozen. Bovendien koos ik voor mezelf. Want als ik in de huisartsenspoedzorg gebleven was, had ik het risico op een burn-out gelopen. Ik zie veel mensen in de zorg naar hun werkgever wijzen. Of naar hun leidinggevende of collega’s. Maar kijk eerst naar jezelf en praat met je werkgever. Alleen jij kunt voor jezelf kiezen.’